Ellerim Babasız Kaldı
Şimdi uzak bir tekneyi seyreder gibi
Seyrediyorum fotoğrafını
Buğulu gözlerine büyümekte hasretim
Sokak başında beklemelerim geliyor aklıma…
Sen işten gelirdin hep hızlı adımlarla
Dünyada en sıcak şey başıma dokunan eldi
Ellerin rüyalarım kadar güzeldi…
Soframız seninle bereketliydi,
Günümüz seninle aydınlık
Boynumu büktü, dünyamı yıktı
Bu zamansız ayrılık. . .
Ben sana en çok benzeyen oğlunum baba
Onun için unutamıyorum seni
Hep içimde gömülü kaldı acılarım
Gözyaşlarım seninle tükendi baba
Şimdi hiçbir ölüm ağlatmıyor beni
Hiçbir acı acıtmıyor yokluğun kadar
Hep büyük bir yanım boş kaldı
Baba yokluğu girdi aramıza
Yarı yaşındayken henüz ben
Sımsıcak tebessümler yetim kaldı
Üşüyor durmadan ellerim
Neyleyim ellerim babasız kaldı. . .
Sen gittin, sessiz sadasız
Bize bu yalan dünya kaldı. . .